Στο τραπεζάκι μας απέναντι από την Αλυσίδα στη Χαριλάου, μοιράσαμε τα κείμενά μας και μιλήσαμε με ανθρώπους που πλήττονται από την αισχροκέρδεια όσον αφορά τη στέγαση, ή που συμμερίζονται τις διεκδικήσεις μας χωρίς να πλήττονται οι ίδιοι.
Είχαμε από όλα, πολλές συζητήσεις με ανθρώπους που ζουν στο ενοίκιο και αντιμετωπίζουν καθημερινά προβλήματα με την αδιαφορία και αισχροκέρδεια των εκμισθωτών τους, και με ανθρώπους που ζουν στις δουλειές τους ή στα σπίτια συγγενών γιατί τα ενοίκια είναι δυσθεώρητα, ιδιοκατοίκους που στέκονται μαζί μας γιατί αντιμετωπίζουν το κόστος διαβίωσης που έχει τις ίδιες αιτίες, λίγα μπιφς με εκμισθωτές.
Καθίσαμε επειτα σε ένα καφενείο της γειτονιάς, απ’ όπου πέρασε ένας πωλητής της Σχεδίας, του περιοδικού που πωλούν άστεγοι συμπολίτες μας, λαμβάνοντας μέρος του ποσού για ενίσχυση του βιοπορισμού τους.
Ο κύριος Χρήστος (Christos Fotiou) μοιράστηκε μαζί μας αυτό το ποίημά του που συνοψίζει όχι με σκληρά δεδομένα, αλλά με αφοπλιστικη ειλικρίνεια τι νόημα έχει για τα ζωντανά πλάσματα το σπίτι. Η στέγη που αν δεχτούμε την “κοινή γνώμη” αφορά μόνο την τσέπη κάποιων και το δικαίωμά τους στην κερδοφορία, είναι “ονειρεμένος πόθος” για πολλούς.
Κλειστά σπίτια, γιατί δε συμφέρει. Νέες οικοδομές που πολλοί επιχειρηματολογούν ότι είναι μέρος της λύσης, μα φτιάχνονται για πορτοφόλια που δεν αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία των μόνιμων κατοίκων. Ενώ χιλιάδες από μας δίνουν παραπάνω από όσα αντέχουν και άλλοι έχουν ήδη πεταχτεί εκτός παιχνιδιού, σε μια κανονικοποιημενη αορατοτητα. Ενώ πολλοί δε συνειδητοποιούμε ότι η απόσταση μας από την αστεγία μπορεί να είναι μια ασθένεια, μια απόλυση, μια χαμένη δόση στο νοίκι ή στο δάνειο.
Ταυτόχρονα η πόλη γίνεται όλο και πιο αφιλόξενη, πλατείες τσιμεντένιες, παγκάκια λίγα, πέτρινα και κρύα. Να μην κοιμηθεί ο άστεγος. Να μη “φωλιάσει ο σπουργίτης” στα κατακρεουργημενα δέντρα, που τα αντιμετωπίζουν σαν ντεκόρ όπως οι κολώνες και τα λαμπάκια.
Τώρα είναι η στιγμή να διεκδικήσουμε νομικές και πρακτικές αλλαγές για την προστασια και το δικαίωμα στη στέγη για όλους, είτε νοικιάζουμε είτε όχι. Το “μαγικό ραβδί” είναι οι δυνατότητες που ήδη έχουμε στα χέρια μας, αρκεί να κινητοποιηθούμε και να μεγεθύνουμε τη δύναμη μας μεσω της συλλογικοποιησης.
Σε περιμένουμε, γιατί η Ένωση Ενοικιαστών Θεσσαλονίκης φτιάχνεται από όλους και όλες εμάς που πιστεύουμε ότι η ασφαλής στέγη είναι δικαίωμα και προϋπόθεση για αξιοπρεπή και ολοκληρωμένη ζωή, για όλα τα πλάσματα ανεξαρτήτως ταυτότητας και οικονομικής καταστασης.
