Οι μέρες των εορτών σημαίνουν κατά κανόνα ηρεμία και ξενοιασιά. Για όλους/ες; Δυστυχώς, όχι. Αν η ζωή στο ενοίκιο είναι μία φορά δύσκολη λόγω των συνεχών, παράλογων αυξήσεων των μισθωμάτων, που αναλώνουν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός μας, είναι δέκα φορές πιο δύσκολη ιδίως για νοικοκυριά με χαμηλότερα εισοδήματα ή/και επισφαλή απασχόληση, καθώς συχνά αναγκάζονται να νοικιάσουν προβληματικά ή επικίνδυνα σπίτια.
Παραμονές Χριστουγέννων, η Φ., μέλος της Ένωσής μας, διέτρεξε κίνδυνο για την υγεία και τη σωματική της ακεραιότητα μέσα στο ίδιο της το σπίτι, βλέποντας τμήμα του ταβανιού του υπνοδωματίου να αποκολλάται, να πέφτει στο πάτωμα και να σπάει σε χίλια κομμάτια – για καλή της τύχη, έξω από τα όρια του κρεβατιού και όχι πάνω από το κεφάλι της, την ώρα που κοιμόταν. Το να κατοικούμε, όμως, σε σπίτια ακατάλληλα προς κατοίκηση, λόγω σοβαρών δομικών ή λειτουργικών ελαττωμάτων, μόνο με την “ελπίδα” ότι δεν θα μας συμβεί κάτι κακό, δεν είναι ζωή.
Η Φ. μίσθωσε το συγκεκριμένο διαμέρισμα σε δυτική συνοικία της Θεσσαλονίκης μόλις πριν από λίγους μήνες και μετά από πολύμηνη προσπάθεια ανεύρεσης αξιοπρεπούς και οικονομικά προσιτής στέγης που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της. Γνώριζε ότι το διαμέρισμα (και το όλο κτίριο) ήταν παλιό, είχε λάβει, όμως, κατά τον χρόνο σύναψης της μίσθωσης την διαβεβαίωση από τους εκμισθωτές ότι κάποιες φθορές και ελαττώματα που είχαν εμφανιστεί στο ταβάνι, πριν την έναρξη της μίσθωσής της, είχαν αποκατασταθεί πλήρως. Η πραγματικότητα δεν το επιβεβαίωσε.
Ως Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης επιδιώκουμε να αναδεικνύουμε προβλήματα σαν το παραπάνω.
Η ιδιότητά μας ως ενοικιαστ(ρι)ών δεν εξαντλείται στην υποχρέωση καταβολής των (ολοένα και υψηλότερων) ενοικίων στην ώρα τους, αλλά έχουμε όλες και όλοι ανεξαιρέτως δικαίωμα στην ποιοτική και αξιοπρεπή κατοικία. Δυστυχώς, όμως, με το ισχύον νομικό πλαίσιο, έχουμε τη δυνατότητα να προτάξουμε τα δικαιώματά μας κατά κύριο λόγο αμυντικά έναντι των εκμισθωτ(ρι)ών, αφού το κράτος και οι Δήμοι δεν λαμβάνουν -ως οφείλουν- θετικά μέτρα για την διασφάλιση της πρόσβασης όλων των μελών του κοινωνικού συνόλου στην (αξιοπρεπή) κατοικία, λ.χ. με την θέσπιση ρητών κριτηρίων (μη) κατοικισιμότητας των διαφόρων ακινήτων, ή ανώτατου μισθώματος ανά οικιστική ζώνη, παλαιότητα και ενεργειακή κλάση του σπιτιού (όπως συμβαίνει στην Ολλανδία), όπως διεκδικεί η Ένωσή μας.
Εάν το μισθωμένο σπίτι έχει, κατά την έναρξη της μίσθωσης, ελάττωμα που εμποδίζει, μερικά ή ολικά, τη συμφωνημένη χρήση, ή αν, κατά τη διάρκεια της μίσθωσης, εμφανιστεί τέτοιο ελάττωμα, τότε ο ενοικιαστής/η ενοικιάστρια έχει, εκτός από τα δικαιώματα των άρθρων 576 έως 578 του Αστικού Κώδικα (δηλαδή της μείωσης ή μη καταβολής του μισθώματος, άλλως της αποζημίωσης για μη εκτέλεση της μισθωτικής σύμβασης), το πρόσθετο δικαίωμα να καταγγείλει τη μίσθωση, υπό τους όρους του άρθρου 585 του Αστικού Κώδικα, εφόσον, εξαιτίας του πραγματικού ελαττώματος, αναιρείται η δυνατότητά του/της να κάνει ελεύθερη και ανενόχλητη χρήση της κατοικίας του/της, κατά τους όρους της σύμβασης, με αποτέλεσμα να καθίσταται χωρίς περιεχόμενο το σχετικό δικαίωμά του/της και να αναιρείται ο λόγος για τον οποίον του/της παραδόθηκε η χρήση του μισθίου ακινήτου.
