Ένα μέλος της Ένωσής μας μοιράζεται την εμπειρία του. Πλήρωνε πολύ υψηλό ενοίκιο για ένα διαμέρισμα όπου δεν μπορούσε να έχει ούτε την ιδιωτικότητα και την ηρεμία που χρειάζεται ένας άνθρωπος στο σπίτι του. Έχουμε καταθέσει 14 αιτήματα στην τοπική αυτοδιοίκηση (στα σχόλια). Το τέταρτο αφορά τη θέσπιση και την εφαρμογή κριτηρίων κατοικησιμότητας. Ρωτάμε τον Δήμο Θεσσαλονίκης και το Τμήμα Πρόνοιας και Κοινωνικής Πολιτικής τι κάνουν όταν ενοικιάστες/ριες ζουν σε κατοικίες με σοβαρά κατασκευαστικά προβλήματα. Μια κατοικία πρέπει να προσφέρει ασφάλεια αλλά και στοιχειώδεις συνθήκες ιδιωτικότητας και ανάπαυσης. Απαιτούμε σαφή κριτήρια για το τι καθιστά ένα σπίτι κατάλληλο για κατοίκηση και μια επιτροπή επιθεώρησης κατοικίας που θα ελέγχει την εφαρμογή τους. Δεν μπορεί να αφήνεται αποκλειστικά στους εκμισθωτές η κρίση για την κατάσταση των σπιτιών που νοικιάζουν.
Όταν το σπίτι δεν είναι κατοικήσιμο
Όταν επισκέφθηκα το διαμέρισμα πριν το νοικιάσω, ο διπλανός ένοικος έλειπε. Επέστρεψε περίπου ενάμιση μήνα μετά την εγκατάστασή μου. Τότε άρχισα να καταλαβαίνω γιατί ο προηγούμενος ενοικιαστής δεν είχε καταφέρει να μείνει ούτε έναν μήνα εκεί. Με την πρώτη ματιά, το διαμέρισμα έμοιαζε καλό. Μόνο αφού εγκαταστάθηκα κατάλαβα πόσο ανεπαρκής ήταν η ηχομόνωση ανάμεσα στις δύο κατοικίες. Άκουγα καθαρά όσα συνέβαιναν δίπλα μου. Μπορούσα ακόμη και να καταλάβω τι έλεγε το άλλο άτομο στην άλλη άκρη μιας τηλεφωνικής συνομιλίας.
Επικοινώνησα με τον προηγούμενο ένοικο για ένα ζήτημα σχετικό με το ρεύμα. Στη συζήτησή μας μου είπε ότι είχε φύγει επειδή δεν άντεχε την κακή ηχομόνωση. Το πρόβλημα δεν ήταν «ένας θορυβώδης γείτονας». Ήταν η κατάσταση του ίδιου του διαμερίσματος. Δεν μπορούσα να αποσυρθώ στον χώρο μου χωρίς να ακούω τη ζωή του ανθρώπου που κατοικούσε δίπλα.
Απευθύνθηκα στην εκμισθώτρια, προσπαθώντας να βρούμε μια λύση. Ένιωθα όμως ότι η ευθύνη για ένα πρόβλημα της κατοικίας μεταφερόταν σε εμένα ως ενοικιάστρια. Το σπίτι δεν είναι μόνο τέσσερις τοίχοι. Χρειάζεται να μπορείς να ηρεμήσεις, να έχεις ιδιωτικότητα και να αισθάνεσαι ότι ο χώρος είναι δικός σου.
Αποφάσισα να φύγω στα μέσα Σεπτεμβρίου εξαιτίας του προβλήματος. Η εκμισθώτρια με πίεσε να φύγω από τις αρχές του μήνα, ώστε να νοικιάσει ξανά το διαμέρισμα. Παράλληλα, ζητούσε να πληρώσω ολόκληρο το ενοίκιο του Σεπτεμβρίου και να κρατήσει την εγγύησή μου. Θα μπορούσε έτσι να εισπράξει ενοίκιο και από εμένα και από τον επόμενο ενοικιαστή για το ίδιο διάστημα.
Τότε απευθύνθηκα στην Ένωση. Δεν μου έδωσαν μια έτοιμη λύση. Με βοήθησαν να δω ότι αυτό που αντιμετώπιζα δεν ήταν μόνο δικό μου πρόβλημα και να σκεφτούμε μαζί τι μπορούσα να διεκδικήσω. Δεν χρειάστηκε να γνωρίζω τα πάντα από πριν ή να βρεθώ μόνη απέναντι στην εκμισθώτρια, η οποία απέσυρε οποιαδήποτε απαίτηση. Είχα ανθρώπους δίπλα μου, με τους οποίους μπορούσα να συζητήσω τα επόμενα βήματα και να διεκδικήσω αυτό που θεωρούσα δίκαιο.
