Η πάγια θέση της Ένωσης Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης, ότι τα μέτρα που η κυβέρνηση παρουσιάζει ως “στεγαστικά” στην πραγματικότητα επιδεινώνουν τη στεγαστική κρίση, είναι πλέον κοινή παραδοχή. Όπως μαρτυρά και η πιο κάτω ανάλυση (λινκ στα σχόλια), το πρόγραμμα “Σπίτι μου 2” οδεύει προς την ολοκληρωτική αποτυχία, αφού όπως και το πρώτο “Σπίτι μου” ανεβάζει σημαντικά τις τιμές στην κτηματαγορά.
Το “Σπιτι μου” δεν απευθυνεται στις στεγαστικές ανάγκες της κοινωνίας. Πρώτον, το πρόγραμμα αποκλείει άμεσα το μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που δεν έχει εξ αρχής πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό λόγω εργασιακής επισφάλειας, χαμηλών εισοδημάτων, υπερχρέωσης, αδυναμίας αποταμίευσης, κοινωνικών διακρίσεων, κτλ. Δευτερον, όσοι και όσες παίρνουν προέγκριση, δυσκολεύονται να βρουν μια αξιοπρεπή κατοικία σε τιμή που να ανταποκρίνεται στις δυνατότητές τους. Τρίτον, ακόμα και όσοι καταφέρνουν να αγοράσουν τελικά κατοικία, βγαίνουν ζημιωμένοι, αφου η όποια επιδότηση στους τόκους του δανείου ακυρώνεται από την φουσκωμένη τιμή αγοράς του ακινήτου. Τέταρτον, η αύξηση των τιμών αγοράς λόγω του “Σπίτι μου” συμπαρασύρει και τις τιμές των – ήδη παράλογων – ενοικίων. Πέμπτον, η πιθανή “επιτυχία” του προγράμματος θα προκαλέσει ένα κύμα εξώσεων των ενοικιαστών, αφου προϋπόθεση για να πωληθούν τα σπίτια είναι να μην είναι μισθωμένα.
Αν δεν είναι σχεδιασμένα για να λύσουν στεγαστικές ανάγκες, τι εξυπηρετούν τα προγράμματα “Σπιτι μου”; Κερδισμένοι από αυτά είναι οι ίδιοι παίκτες που μέχρι τώρα επωφελούνται απο την στεγαστική κρίση: Οι τράπεζες παίρνουν δημόσιο χρήμα, οι μεσίτες φουσκωμένες μεσιτικές αμοιβές, οι εκμισθωτές επωφελούνται απο τις απάνθρωπες αυξήσεις των ενοικίων, και διάφοροι επιτήδειοι επωφελούνται απο την φούσκα στην κτηματαγορά για να ξεφορτωθούν τα παλιά και ασυντήρητα ακίνητά τους σε τιμές… Λονδίνου!
Την ίδια στιγμή, οι ενοικιαστές βυθίζονται σε ακόμα μεγαλύτερη στεγαστική επισφάλεια. Οι νέοι και νέες δεν μπορουν να φύγουν από το πατρικό τους, οικογένειες κάνουν περικοπές στο φαγητό τους για αντεπεξέλθουν, εργαζόμενοι και εργαζόμενες δουλεύουν υπερωρίες απλά για να μην μείνουν στον δρόμο. Το να παρουσιάζονται τέτοια προγράμματα ως στεγαστική πολιτική, είναι θράσος! Είναι η εφαρμογή της λογικής του “πάμε κι όπου βγει” στο πεδίο της στέγασης.
