Σήμερα η ΠΟΜΙΔΑ, δια στόματος του προέδρου της, προχώρησε σε ακόμη μία προκλητική αντιστροφή της πραγματικότητας. Ζητά η χορήγηση του ετήσιου κρατικού «μπόνους», ενός επιδόματος ίσου με ένα ενοίκιο, να εξαρτάται από την «καλή διαγωγή» των ενοικιαστ(ρι)ών στην πληρωμή των ενοικίων μας.
Η ανακοίνωση αναπαράγει το γνωστό αφήγημα: παρουσιάζει εμάς τις ενοικιάστριες ως επαγγελματίες κακοπληρώτριες. Αναφέρει το παράδειγμα κάποιου που «φεύγει χωρίς να πληρώσει ενοίκιο 600 ευρώ τον μήνα», αγνοώντας τη βασική αλήθεια: χιλιάδες νοικοκυριά πληρώνουμε όντως αυτά τα ποσά για στενόχωρα, κακοσυντηρημένα σπίτια. Και συνεχίζουμε να πληρώνουμε, κόβοντας από το φαγητό, τη θέρμανση, την υγεία. Με κατώτατο μισθό στα 880 ευρώ, το να πληρώνουμε 600 ευρώ για ενοίκιο δεν είναι ένδειξη «συνέπειας» αλλά εκβιασμού πάνω στην ανάγκη στέγασης και την επιβίωσή μας.
Είναι τουλάχιστον προσβλητικό να βαφτιζόμαστε «κακοπληρωτές» όταν βιώνουμε καθημερινά την αυθαιρεσία, την αισχροκέρδεια και την πλήρη απουσία ρυθμιστικού πλαισίου. Οι εκμισθωτές που εκπροσωπεί η ΠΟΜΙΔΑ αυξάνουν ανενόχλητα τα ενοίκια, προχωρούν σε εξώσεις, αρνούνται επισκευές, και εκδικούνται όποια/ον τολμά να διαμαρτυρηθεί.
Σήμερα, η ΠΟΜΙΔΑ εμφανίζεται ως υπερασπιστής του δημόσιου ταμείου, όταν για δεκαετίες τα μέλη της πρωτοστατούν στη φοροδιαφυγή. Τα «ανείσπρακτα ενοίκια» μετατρέπονται σε «χαμένα έσοδα του Δημοσίου» μόνο όταν τους συμφέρει. Η πραγματικότητα είναι κοινό μυστικό: δηλώνεται το μισό ενοίκιο που φορολογείται και το υπόλοιπο μένει «μαύρο». Έτσι στήνεται ένας μηχανισμός παρασιτισμού πάνω στον μισθό μας.
Η κυβέρνηση, με τη σειρά της, αποφάσισε να μοιράσει ένα επίδομα-φιλοδώρημα, όχι για να συγκρατήσει τα ενοίκια, αλλά για να μας μετατρέψει σε φοροεισπράκτορες που θα πιέζουν τους εκμισθωτές να δηλώνουν τα εισοδήματά τους. Και τώρα η ΠΟΜΙΔΑ απαιτεί, εφόσον αυτό συμβεί, να διασφαλιστεί ότι θα μπορεί να αυξάνει τα μισθώματα ακόμα περισσότερο και να ποινικοποιεί την άρνησή μας να τα πληρώσουμε. Ζητάει να διαφαλιστεί ότι θα ζητάει ό,τι ποσό ενοικίου θέλει, χωρίς αντίλογο. Και όταν υπάρχει αντίλογος ζητάει να μπορεί να αποκλείει, να στιγματίζει, να εκδικείται. Αν δεν αποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα τα υπέρογκα μισθώματα, αν τολμήσουμε να δυσκολευτούμε, θα μπαίνουμε σε λίστες. Οι εκμισθωτές θα έχουν το μονομερές δικαίωμα να δηλώνουν «ανείσπρακτα» ενοίκια, χωρίς έλεγχο, χωρίς κοινωνικά κριτήρια.
Η ουσία της πρότασης είναι να συνδεθεί το χαρτιζλίκι με τη δημιουργία ενός «Τειρεσία ενοικιαστ(ρι)ών», μιας βάσης αποκλεισμού των φτωχών. Το επίδομα γίνεται εργαλείο ελέγχου και εκδίκησης. Η φτώχεια ποινικοποιείται για να διασφαλιστεί η κερδοφορία των εισοδηματιών και η φοροεισπρακτική επέκταση του κράτους.
Απέναντι σε αυτή τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, όπου οι εκμεταλλευτές παριστάνουν τα θύματα, απαντάμε: Θέλουμε άμεσο έλεγχο των ενοικίων και μείωση των τιμών. Θέλουμε κοινωνική κατοικία υπό κοινωνικό έλεγχο. Θέλουμε τέλος στον ανεξέλεγκτο εισοδηματισμό της ΠΟΜΙΔΑ και στη μονοφωνία μιας μικρής μειοψηφίας που έμαθε να μιλά χωρίς αντίλογο. Τώρα έχει.
