Το βιβλίο «Αγοράζω σπίτι», υπόσχεται να σε βοηθήσει «να κερδίσεις χρήματα» αν αγοράσεις ή αν είσαι ήδη ιδιοκτήτης. Τι πιο ευγενές και αλτρουιστικό, ένας αναλυτικός οδηγός ώστε όλα τα νοικοκυριά να βάλουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους, σωστά;
Λάθος!
Στην Ελλάδα του 2025, για την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, αν δεν έχουν κληρονομήσει ένα σπίτι από τις προηγούμενες γενιές, είναι αδύνατο πλέον να αγοράσουν. Με την εργασιακή επισφάλεια, την εκτόξευση των τιμών γης και κατοικίας και την όλο και πιο περιορισμένη πρόσβαση σε στεγαστικό δανεισμό, η ιδιοκατοίκηση είναι πλέον άπιαστο όνειρο για τους πολλούς. Προγράμματα όπως το «Σπίτι μου» αποκλείουν εξ αρχής όσους δεν έχουν αποταμιεύσεις και σταθερή εργασία, ενώ τροφοδοτούν την άνοδο των τιμών, μεταφέροντας δημόσιο χρήμα στις τσέπες πωλητών και μεσιτών.
Η μεγάλη πλειοψηφία των αγοραπωλησιών κατοικίας τα τελευταία χρόνια γίνεται από κερδοσκόπους και επενδυτές, όχι από τους κατοίκους των πόλεων, ενώ οι νεόδμητες κατοικίες κοστίζουν περισσότερο από 3000 ευρώ το τετραγωνικό και απευθύνονται αποκλειστικά σε διεθνείς αγοράστες.
Την ίδια στιγμή, ένα στα τρία νοικοκυριά ζει στο ενοίκιο, δαπανώντας μέχρι και το 60% του εισοδήματός του για στέγη.
Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της ΕΕ χωρίς απόθεμα κοινωνικής κατοικίας, μία από τις λίγες χωρίς δημόσιο έλεγχο αυξήσεων των ενοικίων, και ουραγός σε όλους τους δείκτες στεγαστικής ασφάλειας.
Κι όμως, αντί για ουσιαστική στεγαστική πολιτική, με άμεση παρέμβαση στην κτηματαγορά και δημόσια δαπάνη για κοινωνική κατοικία, κυβέρνηση και τα λόμπι των κερδοσκόπων συνεχίσουν να πλασάρουν το όνειρο της ιδιοκατοίκησης στα νοικοκυριά που βρίσκονται σε απόγνωση.
Δεν είναι τυχαίο ότι το βιβλίο αυτό γράφεται από ανθρώπους που εδώ και δεκαετίες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του λόμπι των εκμισθωτών και των μεσιτών. Αυτοί εκπροσωπούν τη μικρή μειοψηφία που κερδίζει από τη στεγαστική κρίση, όχι τα νοικοκυριά που παλεύουν με την επισφάλεια. Όταν υπόσχονται ότι «το βιβλίο θα σε βοηθήσει να κερδίσεις χρήματα», απευθύνονται στην ισχνή μειοψηφία των επενδυτών και των εκμισθωτών.
Αυτό που δεν αναφέρουν είναι ότι για να συνεχίσουν αυτοί να κερδίζουν χρήματα, κάποιοι άλλοι πρέπει να συνεχίσουν να χάνουν.
Ούτε βέβαια αναφέρουν ότι το ίδιο λόμπι των εκμισθωτών και των μεσιτών είναι οι αρχιτέκτονες όλων των πρόσφατων νόμων που διαβρώνουν τα στεγαστικά μας δικαιώματα και μας φέρνουν ένα βήμα πιο κοντά στην αστεγία: fast-track εξώσεις, Τειρεσίας ενοικιαστών, νέος πτωχευτικός νόμος, κτλ.
Εμείς είμαστε σαφείς: δεν υπάρχει λύση στο στεγαστικό πρόβλημα που να διατηρεί άθικτα τα κέρδη εκμισθωτών, μεσιτών, επενδυτών και τραπεζών.
Δεν χρειαζόμαστε εγχειρίδια επενδυτών, αλλά νόμους ελέγχου και μείωσης των ενοικίων, κοινωνική κατοικία και πραγματικά στεγαστικά δικαιώματα για όλους και όλες.
