Ο πίνακας που δείχνει τους βουλευτές με τη μεγαλύτερη ακίνητη περιουσία εξηγεί πολλά για τους νόμους που ψηφίζονται: για τις fast-track εξώσεις, τον «Τειρεσία ενοικιαστών», τα προγράμματα που βαφτίζουν την κερδοσκοπία «στεγαστική πολιτική». Πώς να περιμένει κανείς να προστατεύσουν το δικαίωμα στη στέγη εκείνοι που κερδίζουν από την εμπορευματοποίησή της;

Η κρίση στέγασης δεν είναι φυσικό φαινόμενο — είναι πολιτική επιλογή. Είναι αποτέλεσμα όχι της “προσφοράς και ζήτησης”, αλλά συγκεκριμένων πολιτικών που ενθαρρύνουν την αλλαγή χρήσης των κατοικιών και την κερδοσκοπία των επιτήδειων, ενώ συνεχώς περιορίζουν τα στεγαστικά μας δικαιώματα.

Εμείς, οι ενοικιαστές και οι ενοικιάστριες, δεν έχουμε καμία άλλη «περιουσία» πέρα από την κοινή μας δύναμη. Μόνο η οργάνωση των ενοικιαστ(ρι)ών μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς, να σταματήσει τις εξώσεις και να επιβάλει έλεγχο στα ενοίκια.

Η στέγη είναι δικαίωμα — και θα τη διεκδικήσουμε συλλογικά!