Ως Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης, καταθέσαμε σημείο προς σημείο την κριτική μας στην «Εθνική Στρατηγική για τη Στεγαστική Πολιτική», με στόχο να υπερασπιστούμε δημόσια τα συμφέροντα των ενοικιαστ(ρι)ών και όλων όσων πλήττονται από τη στεγαστική κρίση.

Εδώ μπορείτε να βρείτε το πλήρες κείμενο ανάλυσης και κριτικής μας.

Στηρίζουμε επίσης όσα επισημαίνει το Σωματείο Βάσης Ενοικιαστών Αθήνας σχετικά με τη σκανδαλώδη ανάθεση της μελέτης και σύνταξης της στρατηγικής σε συμβουλευτική εταιρεία με άμεση εμπλοκή στην κτηματομεσιτική αγορά, καθώς και με τον προσχηματικό χαρακτήρα της διαβούλευσης.

Η θέση μας ως Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης είναι ότι το κείμενο που παρουσιάζεται ως «Εθνική Στρατηγική» δεν συνιστά ούτε πραγματική στρατηγική ούτε ουσιαστική στεγαστική πολιτική. Παρουσιάζει ως ενιαία στρατηγική ήδη ολοκληρωμένα μέτρα, υφιστάμενα προγράμματα, δράσεις υπό σχεδιασμό και νέες προτάσεις, χωρίς μετρήσιμους κοινωνικούς στόχους, δείκτες, χρονοδιαγράμματα και δεσμευτική χρηματοδότηση για τα νέα μέτρα.

Ταυτόχρονα, συνεχίζει τη μετατροπή της κατοικίας σε επενδυτικό προϊόν, την επιδότηση του κατασκευαστικού κλάδου και τις φοροαπαλλαγές προς εκμισθωτές, χωρίς ουσιαστική προστασία των ενοικιαστ(ρι)ών. Αντιμετωπίζει τη στεγαστική κρίση ως τεχνικό πρόβλημα περιορισμένης προσφοράς και όχι ως κοινωνική σύγκρουση γύρω από την κατοικία. Αποφεύγει έτσι να κατονομάσει όσους ωφελούνται από την κρίση: εκμισθωτές, εταιρείες ανάπτυξης ακινήτων, κατασκευαστές, επενδυτές, μεσίτες και χρηματοπιστωτικούς φορείς. Αντί να περιορίζει την κερδοσκοπία, προτείνει περισσότερα κίνητρα στην αγορά.

Στο πλήρες κείμενο αναλύουμε τους τρεις πυλώνες της στρατηγικής και υποστηρίζουμε ότι, χωρίς έλεγχο ενοικίων, κοινωνικά δεσμευμένους όρους στα προγράμματα ανακαίνισης, περιορισμό της βραχυχρόνιας μίσθωσης, κατάργηση της Golden Visa, προστασία της δημόσιας γης και δημιουργία μη κερδοσκοπικού στεγαστικού αποθέματος, τα προτεινόμενα μέτρα κινδυνεύουν να τροφοδοτήσουν νέες αυξήσεις τιμών.

Μια πραγματική στεγαστική πολιτική πρέπει να ξεκινά από τις ανάγκες των ενοικιαστ(ρι)ών, των χαμηλών εισοδημάτων, των φοιτητ(ρι)ών, των αστέγων, των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτό σημαίνει πλαφόν στα ενοίκια, κριτήρια κατοικησιμότητας, μεγαλύτερη διάρκεια μίσθωσης, δημόσια ελεγχόμενες φοιτητικές εστίες, τοπικούς φορείς κοινωνικής μίσθωσης και μόνιμο μη κερδοσκοπικό στεγαστικό απόθεμα.